Τούτο το μέρος με ξενίζει. Με φοβίζει η άγνωστη σε μένα μέχρι τώρα δύναμη του.
Είναι όμως ποθητό σαν πρωτοβρόχι, σαν την θαλπωρή της φωτιάς μια κρύα νύχτα του χειμώνα.
Στην θολούρα του ηλεκτρονικού μας κόσμου, ανάμεσα στις τηλεοπτικές ανοησίες, τις διαδικτυακές πορνογραφίες, και ότι άλλου είδους αερολογίες και σκόπιμες ψευδαισθήσεις φαντάζει τούτο το μέρος τόσο καθαρό και φωτεινό που με φοβίζει, σαν πέλεκυς αλήθειας, όποιας αλήθειας, που με μια μόνο κίνηση, δύναται να αποκόψει κάθε ύβρις, κάθε ψέμα από τον κορμό του λογισμού μας.
Και λέω φοβίζει γιατί είναι δύσκολο και επίπονο να ξέρουμε ότι σφάλουμε. Πόσοι μπορούμε να αποποιηθούμε την ιδιότητα μας ως παντογνώστες ειδικοί επί παντός επιστητού;
Πόσοι μπορούμε να δούμε στα λόγια του άλλου την λογική, την αναζήτηση, την αγάπη για γνώση και την ευχή για έναν διαλογισμό ελεύθερο και δημιουργικό; Έναν διαλογισμό χωρίς προκαταλήψεις και φόβους για μύχιες προθέσεις του συνομιλητή μας, χωρίς το παραλογισμό του φανατικού, χωρίς ύβρεις και δόγματα;
Ελπίζω πολλοί από μας να βρουν το θάρρος και της γνώμης αλλά και της αποδοχής της λογικής.
